5 wskazówek, jak prezentować bedąc osobą z autyzmem. Wystąpienia publiczne w spektrum

Wystąpienia publiczne są często wymieniane jako bardzo często występujący lęk, a dla osób w spektrum autyzmu wyzwanie to wykracza daleko poza typową tremę. Przez dziesięciolecia szkolenia skupiały się na „dostosowaniu”, czyli wywieraniu presji na neuroatypowych mówców, aby maskowali swoje naturalne cechy i sprawiali wrażenie „normalnych”.

Czas wyjść poza ten model oparty na deficytach. Przyjmując podejście afirmujące neuroróżnorodność, możemy zdefiniować skuteczną prezentację jako autentyczne dzielenie się unikalną perspektywą. Oto pięć strategii, które pozwolą Ci wykorzystać Twoje naturalne supermoce.

1. „Monotropowy monolog” jako supermoc

Wiele osób w spektrum posiada wyjątkową zdolność do wygłaszania dogłębnych monologów na tematy, które je pasjonują. To zaleta monotropizmu, który pozwala na ogromną głębię merytoryczną.

• Masz specyficzne zainteresowania?

Zamiast tłumić swoją ekspercką wiedzę, uznaj ją za swój największy atut.

• Gotowe skrypty

Potraktuj pisanie skryptu prezentacji jako podstawę. Pozwala ono na formalną, precyzyjną i techniczną wypowiedź, zapewniając dokładność bez wyczerpywania zasobów poznawczych przez spontaniczne nawigowanie przez treść i meandry zasad społecznych. Dzięki temu Twoja prezentacja będzie też przemyślana i głębsza. Dasz sobie też czas na dokonanie selekcji najważniejszych punktów i nie przeładowywanie jej nadmiarem detali. Największe przemówienia w historii były zawsze skrzętnie najpierw zapisane, a dopiero później wygłaszane.

2. Kontakt wzrokowy a osoba w spektrum

Wymóg kontaktu wzrokowego jest często najtrudniejszą częścią przemawiania publicznego i komunikacji dla osób z autyzmem. Dla mówcy w spektrum bodźce wizualne płynące z twarzy publiczności to intensywne, asynchroniczne dane, które rywalizują z procesem generowania mowy w mózgu. Kontakt wzrokowy może też wywoływać dyskomfort i pewnego rodzaju onieśmielenie. Dla wielu osób kontakt wzrokowy jest synonimem bliskości i intymności.

Co zatem zrobić?

• Magiczny punkt

Jedną z komfortowych metod utrzymywania kontaktu wzrokowego dla osoby z autyzmem jest patrzenie w punkt między oczami. Dzięki temu rozmówca ma poczucie, że jest słuchany i zauważany, a Ty, że nie jest to tak intensywny i intymny kontakt.

• Możesz też zastosować technikę patrzenia “na wskroś”, czyli wyobrażać sobie, że nie patrzysz w oczy, tylko na to, co jest za nimi.

Utrzymywanie kontaktu wzrokowego z Twoim rozmówcą czy publicznością przez około 70% czasu będzie wystarczające. 

Dobra wiadomość jest taka, że możesz to wyćwiczyć, aż stanie się to pewnego rodzaju nawykiem i będziesz to robić automatycznie. 

• Koło ratunkowe

Jeśli czujesz, że osiągnąłeś limit patrzenia komuś w oczy, zastosuj koło ratunkowe, które będzie wyglądać naturalnie. Skupiając się na stałym punkcie lub pomocach wizualnych, redukujesz obciążenie sensoryczne. Może to być konspekt lub slajdy, które widzisz przed sobą na laptopie.

3. Wizualne wsparcie

Komunikacja powinna opierać się na różnych kanałach. To pomaga przyswoić wiedzę przez publiczność, a także ułatwi Tobie zadanie. Nawet osoby bardzo sprawnie komunikujące się werbalnie mogą stracic wątek w momencie kiedy są przeciążone.

• Aplikacje

Używaj tabletów lub prezentacji multimedialnej do odtwarzania wcześniej nagranych sekcji technicznych lub aplikacji, które pomogą Ci wprowadzić interaktywne elementy, a w tym czasie Ciebie odciążą np. Menti czy Sli.do.

• Harmonogramy

Stwórz sobie harmonogram lub po prostu konspekt slajdów, żeby zarządzać przebiegiem prezentacji i zmniejszyć lęk przed przejściami między tematami.

• Symbole i grafiki

Dobrą praktyką, niezależnie od neurotypowości lub neuronietypowości, jest korzystanie z wizualizacji. Aby ułatwić Twoim słuchaczom oraz sobie to zadanie, pamiętaj o dodawaniu zdjęć, ikon i symboli, kiedy omawiasz bardziej skomplikowane zagadnienia.

4. Strategiczna pauza

Danie czasu odbiorcom na przetwarzanie danych i informacji jest podstawową w komunikacji. W środowisku zawodowym strategiczna pauza jest prezentem dla publiczności, która potrzebuje czasu na przetworzenie tego, co powiedziałeś, a także przy okazji czasem dla Ciebie na zastanowienie się co powiedzieć i dać sobie chwile na oddech.

• Utrzymuj rytm

Przyjęcie wolniejszego tempa daje Twojemu mózgowi przestrzeń na uporządkowanie złożonych myśli i dobranie odpowiednich słów.

• Nie ulegaj presji „vibe’u”

Nie czuj się zmuszony do dostosowania się do domniemanych oczekiwań neurotypowych odbiorców. Spowolnienie tempa zapobiega błędom komunikacyjnym i pomaga regulować emocje. Poza tym zwolnienie i pauzy budują wizerunek kogoś mądrego i profesjonalnego. Nie bój się ciszy!

5.  Bezpośredni język 

Podczas gdy komunikacja neurotypowa często opiera się na „niepisanych zasadach” i metaforach prowadzących do niejasności, prezenter w spektrum autyzmu oferuje coś wyjątkowego, czym jest klarowność.

• Atut dosłowności

W środowiskach technicznych unikanie wieloznacznego języka jest znaczącą przewagą zawodową, ponieważ pozwala uniknąć wielu kosztownych błędów, które wynikają z braku precyzji i niedomówień.

• Podejście podwójnej empatii

Jeśli publiczność uzna Twój styl za zbyt bezpośredni, pamiętaj, że to obustronne niedopasowanie, a nie Twój deficyt. Precyzyjny komunikat jest standardem profesjonalnej relacji. Oczywiście warto uczyć się, jak trafiać do różnych odbiorców, ponieważ zwiększa to Twoje szanse zawodowe.

Podsumowanie

Skuteczna komunikacja nie jest odgrywaniem „normalności”. Problem podwójnej empatii uczy nas, że ciężar nawiązania więzi nie spoczywa wyłącznie na mówcy. Udana prezentacja ma miejsce wtedy, gdy publiczność spotyka się z mówcą w pół drogi, szanując jego potrzebę czasu na przetwarzanie, wsparcia wizualnego i bezpośredniości.

Kliknij tutaj, jeśli chcesz nauczyć się jak lepiej prezentować i komunikować się będąc w spektrum autyzmu. Napisz do mnie wiadomość, aby otrzymać więcej informacji o programie, metodach pracy i cenniku.